Çay Saati
Bir akşamüstü kızıllığı, engin deryâda…
Güneş ufûle meylediyor ve ıraklaşıyor gündüzün parıltısı bu vakitlerde. Bir çarşaf gibi boşluğa serilmiş sular, yavaş yavaş gurûbun kıpkızıl rengine boyanıyor. Açıklarda, ufka bakan kederli, yorgun bir deniz sessizce dünyanın, geceyi bulduran ve gündüzü yeniden inşâ eden akıl almaz dönüşlerini seyrediyor. Sessizlik bütün boşluğa hâkim. İnsanlar ve cinler, ebedi âleme yürüyüşte, bir kilometre taşını daha devirmenin garip, tarifsiz ve tuhaf hüznü içindeler. Kıyıdan beride, hâkim tepelerde konuşlu virane makberlerden yükselen inlemeler, hazırlıksız gidenlerin elim halini fısıldıyor, halden anlayan ve her hali rikkat ve sabırla örülmüş ince ruhlara: “Hazırlıksız gelmeyin!” diyor, ötelere…
Azıksız gitmeme telâşı… İnce ruhların, ötelere tedariksiz gitmeme fikrini, vicdan ve akıl değirmeninin taşları arasında öğüttükten sonra, suyunu verip şekillendirmesi gibi bir şeydir bu telaşlı hal. Vakit geçirmeden kutsi boyaya boyanmak ve artık O’nun akıl sır ermez Rahmet ekseninin paratoneri altına sığınmak mukadderdir. Ne şimşekler ne kayaları un ufak eden azgın dalgalar, ne de ateşin ve buzun yakıcılığı; iradenin ve teslimiyetin çelik gibi zırhına, gürzüne, kalkanına ve elmastan kılıcına mukavemet edemeyecektir artık.
Bir ikindi manzarasıdır bu seyrine daldığım. Zaman mağribe doğru ilerlerken yelkovan, akrebi ite kaka yürütürken kadranın sathında; herkes kendi kıyametinin kopuş anına, yani hayatın nihayet bulacağı vakte doğru adım adım ilerlerken artık, eşyada tükenişin emârelerini daha net görebiliyordum. Her şey tükenişe doğru, zamanın aşîreleri misilli, baş döndüren bir hızla eriyordu. Bu durum kimileri için ‘zâyi olmak’ ile ifadesini bulurken lügatlerde; bazıları için de kutsi bir erime ve eriyip yeniden şekil bulma; eşref-i mahlûkat potasından bir Cennet namzedi çıkarma gibi düşünülebilirdi. İki uç, iki yol, iki tercih ve biri ötekinden dehşetli, öteki berikinden rahmetli iki yol ve iki manzara. Güneş, mağribin yaklaştığını; gölgelerin uzadığını, ömrün hitamını ve intizar salonundaki çileli bekleyişin, birazdan gelecek vasıtaya binilerek nihayet bulacağını gösteren bir filmin baş aktörlüğünü yapıyordu.
Buraya kadar ki her şey, aslında yeni bir manzaranın, bütün renk ve teşrifatıyla yeniden bezeneceği bir sahne aradığını gösteriyordu. İç içe geçmiş sahneler, zeval bulan aydınlık, ziyâdeleşen kızıllık ve bu kızıllığı yavaşça yutan, eriten karanlıklar silsilesi içinde geceye inkılâb eden gündüz, muvakkat ölümünü resmediyor ve bu resmediş, insanoğlunun kemal bulan ömrünü ihtiyarlığa terk edişini ve ardından ölümün serin kollarının bedeni sarıp sarmaladığını remzediyordu.
Yer ve zaman, çalkantısız suların mehtaba boyanıp yeni bir renk cümbüşüne döndüğü ve motor seslerinin şarkısı içinde fener alayı şenliğine giden teknelerin, mehtabın ışığında rızıklarını aramalarına benzer bir hadiseyi planlıyordu. Işığa koşanların, manevi rızıklarını ışıkta arayanların, evlerini “vira bismillah” diyerek, sahilden demir alan tekneler misali terk edişleri; canpârelerini Bekke Vadisi’nin susuzluğuna, kimsesizliğine terkeden, ama aslında Kimsesizler Kimsesinin (C.C.) emanet eden Hz. İbrahim’im ayrılışı gibiydi, Hacer’in: “İbrahim! bizi bu yalnız ve ıssız yerde bırakıp gitmeni Rabbim mi istedi?” sesi çınlarken vâdide…
Tam teslimiyet safında duranlar; emanetlerini en emin daireye teslim edip evlerinden çıkanlar gönül huzuru ve itminan içinde sokaklardan, caddelerden, bulvarlardan akıp akıp denize, oradan da gözyaşlarıyla emzirilen okyanuslara dökülüyorlardı şen şakrak! Teknelerin şafak vakti, çarşaf gibi sulara açılıp, Rahmet çanağı denizlerde rızık aramaları gibi bir bir…
Fert fert evlerinden çıkanların, yol çatılarında kalabalığa dâhil olmaları, tek ağaca bahşedilmeyen yağmurun, ormana ikram edilmesi gibi Rahmet’ini celbediyordu O Sonsuz Kerem Sahibi’nin… Oluş sırrına ermek için yeni bir yolculuk daha başlıyordu.
Yolculuğa çıkanlar, belki birkaç sokak ötedeki bir evden gelen demli bir çayın bayıltan kokusunu takip ederek yol buluyorlardı. Bu “şen olası” yolculuk İbn-i Erkam’ın evinin bin dört yüz yıl sonraki izdüşümlerinden birinde nihayet buluyor ve ışıktan bir halka etrafında toplanan insanlar, çekim gücüne kapıldıkları anaforun o hayatbahş dönüşleriyle mest oluyorlardı. Bir çay saatinin, tarifi mümkün olmayan Cennet ikliminden birkaç sefalı sahneyi yaşıyordu o akşam, yine o talihliler zümresi.