Ana içeriğe geç
Ana Sayfa  ›  Şiirler

Ebemkuşağı

Faruk Güven
Şiir

Geceden kalma yağmur ile ıslanmıştı yer. Kahvaltımı yapıp alelacele evden çıktım. Ökçelerimi vura vura adımladığım merdivenleri bir çırpıda indim. Hoş bir rutûbet kokusu vardı etrafta. Akşam yağan Rahmet, kim bilir ne Cennet kokularını daha devşirecekti bahar mevsiminin hayatbahş çiçeklerinden, çimenlerinden… Derin bir nefes çektim içime, tazecik. Sitenin bahçe kapısından çıkarken, sağ tarafta park halinde duran eski model husûsi bir otomobilin şoför kapısının ardına kadar açık olduğunu fark ettim. Etrafında kimsecikler yoktu. Garip olan da buydu. Sabahın erken bir vaktinde etraf tenha iken bir otomobilin kapısı ardına kadar açık! “Herhalde sahibi, tam otomobiline binmişken cüzdanını filan unuttuğunu fark edip evine yöneldi ve telaştan kapıyı örtmeyi unuttu” diye düşündüm ve bu geçici garipseme halinden sıyrılıp arabama yürüdüm.
Aynı park sırasında fakat sol tarafta duran otomobilime yaklaştım, anahtarımı kapıya doğru uzattım ve kapının açık olduğunu; dahası torpido gözünün açık ve içindeki şahsi eşyalarımın koltuğun üzerine saçılmış halde olduğunu gördüm. Hoş, arabamda çalınacak bir şey yoktu diye düşünüp anlık bir rahatlama anı yaşamadan daha, teybimin yerinde yeller estiğini gördüm. Kablolar, ilmikleri sökülmüş atkı ipleri gibi dışarıya çıkmıştı. Bir anda beynime kan mı sıçradı yoksa kafamdan aşağıya kaynar sular mı döküldü bilemediğim bir hâlet-i rûhiyeye bürünmüştüm.
Arabam soyulmuştu! Çalınan şeyin değeri umurumda değildi. Mahremiyetime girilmişti. Ne hakla?
Kabullenmesi zor bir durumdu bu. İyilik yapabilirsin, hediye edebilirsin, hatta daha fazlasını bağışlayabilir ya da kaybedebilir; fakat çalınma? Bu çok başka bir şeydi. Senin olana, senin müsaden olmadan dokunulması, çalınması, gasp edilmesi…
“Ah! Seni bir elime geçirsem alçak harâmi!” diye içimden söylenerek, dişlerimi bilmem ne kadarlık bir kuvvet harcayarak sıkarken ve elimi sanki bir daha hiç açılmamacasına yumruk yapmışken bu şok halini atlatmam belki birkaç dakika sürmüştür. “Alçak harâmi! Benim olanı ne hakla alırsın? Benim yüz liralık teybim hangi derdine derman olur? Kim bilir yirmi otuz liraya okutacaksın şimdi sen onu. Senden satın alan kişi de ne kadar kârlı bir alışveriş yaptığını ve hatta biraz da istihzâ ederek; senin saf bir satıcı olduğunu ve teybi nasıl ucuza kapattığını ballandıra ballandıra anlatacak” diye kendi kendime konuşmam bitince hemen polisi aradım. Fakat aramaların en ümitsizi ve en boşuna olanı bu olsa gerek. Zira atı alan Üsküdar’ı çoktan geçmiştir zannımca.
Parmak izleri almalar, teferruata dair sorular, kapısı açık bırakılan diğer otomobil sahibinin kim olduğu araştırmalar filan… Kendimi sabahın köründe sorgu odasında hissettim. İşin garibi, bütün bunları maharetle ve titizlikle tatbik eden memurlar da sanki bana gözleriyle “Hocam bu işten bir şey çıkmaz, sen yine de fazla ümitlenme.” der gibiydiler. Ama bunca işin arasında ben belki de ömrüm boyunca müdahil olmayacağım, şahit olmayacağım ya da olmamam için dua ettiğim bir parmak izi olma operasyonu safahatının, biraz da merak duygusu içinde keyfini çıkarmaya başlamıştım. Acaba her şey polisiye dizilerde olduğu gibi mi işliyordu? Tabii bir kaç soru sormayı da ihmal etmedim. Değil mi ki öğrenmede yer, zaman, mekân ehemmiyetsizdi. O halde bu sabahki nahoş hadiseyi de lehime çevirmeliydim. Polis memurlarının sorularının arasına ben kendi sorularımı serpiştirerek, tarihte eşine az rastların bir “ayaküstü forum” gerçekleştirmiştik sanki.
Başıma gelen hadiseyi saymazsak; ben öğrendiğim şeylerden dolayı memnundum, fakat onca işin arasında münasebetsiz sorularımdan sıkılan polis memurları görevlerini bitirip, alet edevatı toplayıp gitmeye hazırlanıyorlardı. Bana “karakola buyurun, şikâyetçisiniz mâdem, resmiyeti tamamlayalım” dediler. Saate baktım, “uff! ilk ders başlamış bile” diye söylendim. Bunu duyan polis, “tamam, okul çıkışında sizi çarşı karakoluna bekliyoruz” dedi. Tam ayrılacakken, kapısı küçük bir av çakısı mârifetiyle açılan ve benim de sahibi tarafından açık unutulduğunu zannettiğim otomobilin de esasen, soyulmak istendiğini fakat işe yarar bir şey bulunmadığı için kapısının açık ve çakının da şoför koltuğu üzerinde unutulduğunu öğrendim. O otomobilin sahibi de tek yıldızlı bir komisermiş meğer. Araçta çalınan bir şey olmadığının gören komiser, şikâyetçi olmadığı söyleyip, gece nöbetinde kaybettiği uykusunu almak için evine geri dönerken meslektaşı olan diğer polislere “hayırlı işler” diyerek çoktan olay yerinden uzaklaşmıştı bile. Kendimle baş başa kalmıştım işte. Soyulmuş, soğana çevrilmiş ve sinirli… Neden sonra tekrar saate bakmak geldi aklıma birden. Saat bir hayli ilerlemişti. Acele etmem lâzımdı. Bugün okula giderken ezgiler, ilahiler ya da radyodan sabah haberlerini dinleyemeyecektim.
Arabama bindim, çalıştırmadan önce, dışarı fırlamış kabloları dürüp, göğüsteki boşluğa yerleştirdim ve yola çıktım.
Aklım, alınan parmak izleri ile suçlunun bulunacağı düşüncesinden çok uzaktı. Sinirleniyor ve köpürdükçe köpürüyordum. Zira hiçbir hırsızın bu ilk hırsızlığı olamazdı. Öyle ya, bunu meslek haline getirenler vardı. Ya yakalanamıyorlar ya da yakalanıp mahkemeye çıkarılıp birkaç ay içinde tahliye oluyorlar ve yeniden can yakmaya devam ediyorlardı. O yüzden, yaptıkları harâmilik hiçbir zaman ilk olmuyordu. Mahkemeye çıktıklarında Hâkim, karşısında Zeki-Metin’i görmüş Hulûsi Kentmen edasıyla: “yine mi siz köftehorlar?” deyip de bıyık altından gülerek salıvermese de birkaç aya mahkûm edip, işlerinin başına geri gönderiyor herhalde. Ömür boyu hapsedecek değildi ya! Beşerin tesis ettiği adalet daha nasıl olacaktı ki? Bütün bunları düşünmek, kendi kendine konuşmak, hislenmek ve sinirlenmek farkında olmadan menfi bir tesir icra ediyor insanın üzerinde. İlahi adaletin tecelli edeceği günü beklemek ise ümidin en güzelidir bu an. Baharın gelişi gibi, geceden kalma yağmur ile ıslanmış toprağın kokusu gibi…
Şehir merkezinden çıkıp köy yoluna ulaştığımda, baharın bütün emarelerini görmek mümkündü artık. Toprağın yeniden dirilişinin; çiçeği, çimeni yayışının; ağaçları gelin gibi allı-pullu bezeyişinin her halini görmek mümkün bu köy yolunda. Okula kadarki birkaç dakikalık seyahatte, bu seyrine doyulmaz tabloları izleyip tefekkür ufkuna dalacaktım artık. Tepeler inişleri, virajlar yokuşları takip ederken; ileride, dağların arasında gördüğüm şey arabamı sağa çekip aşağı inmeme sebep oldu. Zaten dar olan köy yolunda iki tekeri asfaltın dışına kadar çıkarıp yolu gereksiz işgal etmeye sebebiyet vermeden manzaranın seyrine daldım. Daha önce hiç bu kadar yakından görmemiştim gökkuşağını. Hiç bu kadar ihtişamlı gözükmemişti gözüme. Dikkatli bakınca yedi rengini de tek tek ayırt edebiliyordum. Bunu resmini mutlaka çekmeliydim. Cep telefonumu çıkarıp birkaç poz çektim. Sonra çektiklerimi kontrol ettim. Bu resimler bilgisayarıma çok güzel birer duvar kâğıdı olurdu. Hatta Facebook’ta da yayınlamalıydım bunları. Manzaranın güzelliğine hayran olmamak; Halik-i Rahim’in eşsiz ilmini ve sanatını görmemek mümkün mü? Herhalde bu günün de en büyük kazancı bu olmuştu benim için: “Gökkuşağından Allah’ın eşsiz sanatını takdir etmeye götüren tefekkür ufku…”
Kulakları radyonun ya da CD çaların sesine kiralayınca göz de mi görmüyordu ne? Daha önce hiç böyle bir manzara yakalamamıştım. Ne kadar da yakındı bu gökkuşağı ve ihtişamlıydı. Ansızın “ebemkuşağı” diye mırıldandım, ebemkuşağı…
Gökkuşağının bir adının da ebemkuşağı olduğunu hatırladım. Yıllar önce yine bir köyde görev yaparken, ders sırasında yan sınıfın öğrencilerinin okulun ziftli tahtalarından tıpır tıpır koşarak dışarı çıktıklarını ve öğretmenlerinin onlara bir gökkuşağı göstermek için bahçedeki hortumdan bir fıskiye yaparak suni bir yağmur oluşturduğunu, ardından güneşin şualarının yansıdığı su zerrecikleri üzerinde küçük bir gökkuşağı meydana geldiğini görmüştüm sınıfımın penceresinden. Benim ne yana baktığımı dikkatle takip eden bir öğrencim, heyecanla “ebemkuşağı” demişti. Meğer bu köyde adı ebemkuşağıydı gökkuşağının. Köy yolundaydım, okula gidiyordum fakat birden dokuz-on yıl geriye gitmiştim, sanki mekân ve zaman birden değişivermişti. Zihnimde tüllenen bu hadise, tatlı bir anı olarak canlanmıştı gözümde yeniden. Sabahki tatsız hadise bir an silinivermişti aklımdan. Okuluma da yetişmiştim zaten.
Günler haftaları, ayları takip ediyordu. Koskoca bir dönem bitmek üzereydi. Sömestri yaklaşıyordu. Çalınan teybimin hala bulunamamış olması beni hiç şaşırtmıyordu. Öyle bir beklentim de kalmamıştı doğrusu. Fena da olmamıştı hani; artık evden okula doğru Vedduha’dan Nas’a kadar bir zaman oluvermişti her sabah evden çıkışım. Ezberden, hem de yüksek sesle okuyordum sûreleri bir bir… İlk zamanlar yetiştiremesem de sonraki günlerde tam da okulun bahçesine yaklaşınca bitiyordu Nas Sûresi. Vedduha’dan Nas’a doğru bereketli bir yolculuk oluvermişti artık okul yolu. Ne radyodan haberler, ne enflasyon, ne gazete başlıkları, köşe yazıları, şarkılar, türküler, ilahiler… Artık sadece dilimde sûreler, ayetler ve önümde yaprak yaprak açılan Kâinat Kitabı ve onun Hâlik’inin donatıp bezediği dağlar, ormanlar, bulutlar, yağan yağmur ve zaman zaman bir Cennet muştusu gibi beliren ebemkuşağı vardı.