Ana içeriğe geç
Ana Sayfa  ›  Şiirler

Bulut Senfonisi

Faruk Güven
12.11.2016 Şiir

Bulut geçiyor.
Kimi yağmurla gelip
Kimi muvakkat bir koyuluk,
Göğün mavi patiskasında.
Rahmet muştusu,
Cansuyu oluyor toprağa,
Çatlamış dudaklarıma

Bulut geçiyor.
Güneş, bir aralık saklanıyor ardına.
Tatlı bir serinlik,
Bir nefes alma,
Bir gölge ziyafeti güneşin alnında
Vadiden vahalara bir iniş ki
Cehennem sıcağında,
Çöl yatağında.

Bulut geçiyor,
Bir mevhibe-i İlâhi
Yağmuru intizar edenlerin
Dua ile karıncalanan avuçlarında,
Rahmete vesile çocukların
Tebessümle gamzelenen yanaklarında,
Bin şükür, bin hamd
Cem’i cümlenin lisanında
Kalp otağında…

Bulut geçiyor,
Yeryüzü pınarlarının sermayesi;
Kan oluyor, hayat oluyor beşere.
Kaynayıp fışkıran membaların,
Damlayıp sızan gözelerin,
Çağlayıp akan nehirlerin
Can damarlarına.

Bulut geçiyor,
Yağmur çiseliyor inceden.
Kana kana içiyor çatlamış topraklar
Fer geliyor yapraklara, dallara;
Sürûr ile cıvıldaşan kuşlara…

Bir bulut geçiyor,
Kervanlar dizili Hicaz’dan Şama’a
Bir bulut duruyor,
Altında gölgelediği yolcu,
Kutlu Nebi, Hazreti Muhammed Mustafa.