Ana içeriğe geç
Ana Sayfa  ›  Öyküler

Serencam

Faruk Güven
Öykü

“Öksürükle alevlenen gecelerde, sobanın akisleriyle muttasıl aydınlanan isli tavana, gözleriyle hendesî şekiller çiziyordu. Bu yeşil bir vadiden kıvrıla kıvrıla akan ve güneşin pırıltılarının, köpükler üzerinde nazlı nazlı oynaştığını betimleyen bir manzara mıydı, yoksa içine düştüğü alev denizinin dalgaları mıydı?”

“Anlatsam mı bilmiyorum” dedi, yaşı otuz beşi devirmiş, fikri birkaç devrimin ifsat komitelerince ayrı ayrı ısırılmış; gönül penceresi şiddetli cereyanlara mukavemet edememekten, hep soğuk rüzgârların uğrak yeri olan virane kalp yurdunu korumakta zorlanmış halde kırkına merdiven dayamış, savaşlar yorgunu adam. Kaç ihtilal geçmişti hayatından.

Her soğuk rüzgâr, raftan indirilmiş, ortaya saçılmış fikir defterinde yeni bir sayfa açarken; o, her fırtınanın biraz hırpaladığı, yorduğu ve eskittiği gönül duvarını onarmak için yeni bir arayış içine giriyordu. Kâh Fikret’in oğlu “Haluk’un Defteri”ne yazılıyordu, kâh “Asım’ın Nesli”nin kütüğüne kaydoluyordu. Fakat aradığı tanıdık yüzü, ruhunu yatıştıracak teselliyi bir türlü bulamıyordu. İstikamet arayışları her defasında hüsran ile sonuçlanıyordu. Fakat geri dönüp baktığında ömür sayfalarının hızla tükendiğini, defterin ortasını geçip ikinci yarısını tüketmeye başladığını müşahede ediyor ve bu durum, kimsesiz zannettiği ruhunu garip bir telaş içine sokuyordu. Her defasında yapayalnız, ıpıssız kalıyordu boş koridorlarda. Ağlayışının yankıları duvarları eskitmişti artık. Cevherini işleyecek bir fabrika bulamayışı, maneviyatının hammaddesini, varlığının ve yaratılışının mahiyetine uygun olmayan tezgâhlarda haraç mezat satılmasına sebep oluyordu. Çok ucuza gidiyordu.
Büyük buhranlar içinde yaşadığı hayatı; bugüne kadar rüzgârın önünde savrulan bir yaprak gibi oradan oraya savruluşu; bohemliği son haddine kadar zorlaması, onu tefekkür ile cinnetin tercih noktasına kadar getirmişti. Zira akıllılık ile delilik arasında ince bir çizgi vardı. Ya yaratılışının mahiyetini kavramaya çalışacak ve bu dünyaya boşu boşuna gönderilmediğini anlayacak ya da koyuverip dizginleri, halatları; rotasız, pusulasız yaşayacak ve sonunda kafasını bir duvara çarpacaktı.
Yıllar sonra böyle bir yol ayrımına geldiğine kendi de inanamıyordu. Bir tercih yapmalıydı. Bir tercih ama bir kere de yola çıktıktan sonra geri dönüşün zor alacağını tahmin ettiği bir tercih. Senelerce şuursuz yaşadığı hayatının en kâmil noktasında bu tercihin eşiğine geldiğine de şükretmiyor değildi. Çünkü bohemliği ölümüne sevebilir ve bundan kurtulması gerektiğini bir kere olsun akıl edemeyebilirdi.
Uzandığı yerden doğruldu. Duvarın dibinde duran odunlardan birkaç tanesini alıp sobaya attı ve sönmek üzere olan sobanın ateşini harlattı. Kendi kendine konuştuğu çok olmuştu. Yankılanan seslere, feryatlara, hatta ağlamalara bu mütevazı evinin duvarları şahitti. Fakat bu defa bir şiiri terennüm ediyordu kalın ve çatallaşmış sesiyle: “Tırnağı, en yırtıcı hayvanın pençesinden, / Daha keskin eliyle, başını ensesinden, / Ayırıp o genç adam, uzansa yatağına;/ Yerleştirse başını, iki diz kapağına; / Soruverse: Ben neyim ve bu hal neyin nesi? / Yetiş, yetiş, hey sonsuz varlık muhasebesi?”

Sobanın başında dururken iyice ısınmıştı. Rutubet kokan yorganı açıp yatağına uzandı. Yatağa uzanmadan önce lambayı söndürmeyi unutmuştu. Bin bir zorlukla tekrar doğruldu yatağından. Lambayı söndürmek üzere duvardaki elektrik anahtarına yöneldi. Yıllar önce yaşadığı bir sahne geldi aklına. Mühim bir şey yaşamıştı fakat sırrına erememiş ve anlam verememişti. Askerlik yıllarına geri döndü. Komutanı, ondan elektrik anahtarlarının üzerine asmak üzere “lüzumsuz ise söndürünüz!” yazılarını hazırlayıp getirmesini istemişti. Emri yerine getiren bu genç ve parlak askere komutanı: “Bak evladım! Şimdi düğmeye bastım ve ışık yandı. Acaba elektrik bu kablolardan geçip de lambayı yakıncaya kadar kaç kilometrelik hız yaptı biliyor musun?” diye sormuştu. O haliyle cevap veremeyince komutanı: “Üç yüz bin kilometre. Dünyamızın çevresi ise kırk bin kilometredir. Bu ne demek oluyor biliyor musun? Düğmeye bastığım anda bu elektrik, lambaya ulaşıncaya kadar dünyanın etrafını yaklaşık yedi defa dönecek kadar hız yaptı ve lambayı öyle yaktı. Düşün ki bu gökteki yıldızların ışığının bize ulaşması da aynı hızda oluyor. Bir de yaratıldığı günden beri ışığı hala dünyaya ulaşamamış yıldızlar da var. Evet, kâinat ne kadar büyük değil mi?” diye sormuştu.

Soru soruyu açmış ve o parlak askerin o gün anlayamadığı ve cevap veremediği bir soru daha sormuştu komutan: “Kâinat bu kadar genişken, yıldızlar ve gezegenler bu kadar intizamlı iken, sence bu âlemde tesadüflere yer olur mu?”

Böyle bir soruya hayatında ilk defa muhatap olmuş, şok üstüne şok yemiş ve fakat cevap verememişti. Komutan, bu sorunun cevaplanması için galiba ona bir ömürlük süre tanımıştı ama beynine de onu sürekli rahatsız edecek çiviyi çakmış ve “hadi evladım sen şu çıkartmaları lamba düğmelerine tek tek yapıştırmaya başla ve bitince de bana haber ver” diyerek göndermişti. Heyhat! Yıllar sonra hatırladıkları daha bugün gibi canlıydı. Tesadüflerin olmadığı bir kâinatta, insanın yaratılması ve onu diğer varlıklara üstün kılacak aklın ve iradenin verilmiş olması boşuna değildi. O, nedense bugüne kadar bunları düşünecek vakit bulamamıştı ya da işine gelmemişti. Fakat artık deniz bitmiş kıyı görünmüştü. Etrafındaki kalabalıklar dağılmış, başındaki sarhoşluk, yerini tarifsiz ağrılara terk etmiş, şen şakrak zamanlar, yerini buhranlı günlere bırakmıştı. Herkes bıraksa da onu, “Kimsesizler Kimsesi” terk etmemişti belli ki. Onun bu en sıkıntılı günlerinde elinden tutmuş ve sahili selamete çıkması için önünde tüllenen anılardan süzülen tedaileri, ona birer binek yapmış ve çıkış menzilini işaret etmişti. Bu ne büyük bir lütuftu Allah’ım!

Yıllarca o fikirden bu fikre savrulmuş, tatmin olamamış ve ömrünün neredeyse yarısını yanlış limanlarda yanlış gemilerde, yanlış istikametlerde heba etmişti. Şimdi ona düşen kalabalıklar içinde, yalnızlığı ve kimsesizliği solukladığı yıllarını anlatmaktı. Şimdi görev, vardığı limanda kendisini bekleyen yeni hayatın lezzetini, kendisi gibi buhranlar içinde çırpınanlara anlatmaktı.

Yatağına oturdu, eline kalemini aldı ve çekmeceden çıkardığı buruşuk kâğıtlardan birine yazmaya başladı:

“Öksürükle alevlenen gecelerde, sobanın akisleriyle muttasıl aydınlanan isli tavana, gözleriyle hendesî şekiller çiziyordu. Bu yeşil bir vadiden kıvrıla kıvrıla akan ve güneşin pırıltılarının, köpükleri üzerinde nazlı nazlı oynaştığını betimleyen bir manzara mıydı, yoksa içine düştüğü alev denizinin dalgaları mıydı?”

Yorgun adamın göz kapakları artık yavaş yavaş ağırlaşmaya başlamıştı. Kâğıtları dürüp çekmecenin içine soktu. Gözlerini tekrar tavana dikti. Yine o kalın ve çatallaşmış sesiyle, bir şarkıyı terennüm eder gibi mırıldanmaya başladı: “Gâiblerden bir ses geldi: Bu adam,/ Gezdirsin boşluğu ense kökünde!/ Ve uçtu tepemden birdenbire dam;/ Gök devrildi, künde üstüne künde…”

Gözü, yatağının başucundaki komodinin üzerinde duran kitaba ilişti. Birkaç gün önce işyerinden bir arkadaşının elinde görmüş ve şiir sevmemesine rağmen arkadaşının ısrarı üzerine alıp eve getirmişti. “Çile” yazıyordu kapağında. Hayatı, bu şairin hayatına ne de çok benziyordu.