Umut Belki Akşama
Ağır ağır gövdesine biniyor bedenimin,
Sönerken ışıkları bu karanlık şehrimin;
Dönmek nafile bugün, eski güzel günlere,
Haykırmak istiyorum, bu düzmece kadere!
Kelebek kanadıdır ince, narin bu seda,
Âfitab uçuvermiş, almış yerini fena
Seslenişin sabrıdır, yarına kalır sevda;
Bırak kalsın serzeniş, kalsın olmaz ki heba!
İçimin sessizliği aksediyor ruhuma,
Çağırı bir gün elbet o geç kalmış huzura,
Sıkılmış yumruğumun diyetidir bu kıt’a!
Vurdukça inletirim geridöner hesaba!
Batan güneş şahittir bu amansız kahıra,
Hülâsa, inlemekte belki çıkmaz yarına,
Dağları perçinleyin dayanır mı sabıra?
Saâdetin umudu belki öbür akşama!